Op de Grote Markt te Nijmegen, 27 juli 2008

Voorjaar 2006 heb ik de auto gekocht. Niet omdat ik die nodig had maar omdat ik toch eigen gemotoriseerd vervoer wilde. Juist omdat ik het ding niet dagelijks nodig heb ben ik op zoek gegaan naar een auto die ik leuk vind. Elke dag 100 kilometer woon- werkverkeer doe ik liever in een auto met flink meer comfort.

Ik heb er lang over nagedacht voor ik er daadwerkelijk eentje kocht. Vooral het parkeren vond ik een probleem. Ik woon in het centrum van Nijmegen. Een soft-top wil ik niet op straat parkeren. Het dronken uitgaanspubliek heeft hem dan in no-time gesloopt. Op zoek naar onderdak dus. Dat valt niet mee. Een garagebox is natuurlijk ideaal. Die dingen zijn echter dun gezaaid en de doorstroom is beperkt. Het eerste jaar stond Sheila gestald in een self-storage bedrijf. Vanwege de openingstijden niet geweldig maar hier stond ze veilig, warm en droog. Sinds juni 2007 heeft ze onderdak in de sleutelschuur van het 11e Echelon. Hier staat de auto veilig en droog. De temperatuur scheelt weinig met die van buiten de werkplaats. Dat het in de schuur flink kan tochten is alleen maar gunstig, zo kan de auto goed drogen.

Een Lightweight rijdt niet lekker. Stuurt zwaar, remt zwaar, je hebt lange armen nodig om te schakelen en maakt veel lawaai. Niet alleen de motor maakt herrie maar ook de carosserie piept en trilt en de versnellingsbak maakt ook het nodige geluid. De bladveren zijn erg stug en de schakelaar voor de richtingaanwijzers zit op het dashboard. Qua uitrusting heb je percies wat je nodig hebt om van A naar B te kunnen komen.

Ik vind het wel heel leuk rijden. Heel elementair. Een auto waarin je hard moet werken.

Oude liefde roest niet. De eerste auto waar ik mee de weg op ging was een korte LaRo. Zo noemden wij dienstplichtigen een Lightweigt. Ik heb mijn rijbewijs op zo'n ding gehaald.

Dat de auto legergroen zou blijven stond vanaf het idee van het kopen vast. Met veel plezier denk ik af en toe terug aan mijn parate tijd in militaire dienst. Een herinnering aan het Korps Rijdende Artillerie en dus mijn diensttijd en de diensplicht in het algemeen gaven het besluit om Sheila de "Staf 01" van 13 AFDRA te maken. Deze afdeling was tussen 1980 en 2003 het mobilisabele deel van het Korps Rijdende Artillerie.

Al bestaat 13 AFDRA niet meer, er is toch een voertuig voor de afdelingscommandant.